فرقى ميان خشك شدن اعضا سابق و خشك نشدنشان نيست ، كه اگر با پيوستگى و موالات خشك شوند مانعى ندارد ، و به‌عكس اگر با ترك موالات اعضاى گذشته خشك شوند يا خشك هم نشوند وضو درست نيست . مسأله‌ى 87 - در مسح سر كافى است كه گويند سرش را مسح كرد چه با يك انگشت يا بيشتر ، و چه از نظر طولى زياد باشد يا كم ، همين اندازه كه گويند دستى بر سرش ماليده كافى است ، ولى در مسح پاها بايد كف دست بر تمامى عرض پا كشيده شود ، و از نظر طول هم ميان تمامى انگشت‌ها تا نخستين برآمدگى استخوان اول باشد كه اين طول و عرض تقريباً مستطيلى را تشكيل مىدهد با يك زاويه‌ى منحرف كه زاويه‌ى انگشتان است چنان‌كه گذشت . مسأله‌ى 88 - در هيچ يك از شستن‌ها و مسح كردن‌ها نبايد واسطه‌اى در ميان باشد ، چه پارچه و مانندش و چه چرك و رنگى كه مانع از رسيدن رطوبت به‌پوست اعضاى وضو باشد ، و در خبر است « كسانى كه بر روى پوست حيوان كه كفش و مانند آن است مسح مىكنند در آخرت مسح خود را بر پوست حيوان خواهند ديد كه بر پوست انسانى خود مسح نكرده‌اند » ، و به‌جاى خودِ انسانيشان ، بىخودِ حيوانى را مسح نموده‌اند . مسأله‌ى 89 - آب وضو چنان‌كه بايد پاك و پاكيزه باشد ، لازم است مباح نيز باشد ، كه با آب غصبى وضو كلًا باطل است حتى در صورت اضطرارى كه خودش موجب آن نبوده است ، گرچه « إلّا مَا اضْطُرِرْتُمْ » ( سوره‌ى انعام ، آيه‌ى 119 ) كه حرام را به‌هنگام اضطرار حلال كرده ، تنها ناخواسته را كه بدون اراده و خواست تو پيش آمده مستثنى كرده است ، ولى وضوى با آب غصبى اضطرارى نداريم زيرا اضطرار در جاهايى است كه موضوع منحصر بوده و علىالبدل نداشته باشد امّا در باب وضو چون بدل دارد در حال اضطرار تكليف وضو بدل به‌تيمم مىشود كه در هر صورت بايد با تيمم نماز را در وقت انجام دهد و سپس در صورت اضطرار اختيارى با وضوى صحيح نماز را قضا نمايد . مسأله‌ى 90 - در مسح پاها احتياط واجب است كه تمامى روى پاها با اين مسح مرطوب شود ، مگر مقدارى كه نوعاً ممكن نيست جز با عسر و حرج كه اين هم لازم نيست .